Iris blogt: De ochtenden

Aantal keer bekeken 119 Geplaatst: zondag, 15 maart 2020

Iris

De ochtenden met mijn kleinkinderen behoren voor mij tot de meest dierbare momenten van de dag. Zij, de kleinkinderen weten het onbewust. Ze weten van mijn wachten in de vroege ochtend, ze weten dat oma ligt te wachten op het eerste kreetje, of het stemmetje dat roept en zeker beloont zal worden met het opstaan. Hun ouders worden tijdens logeerpartijen over en weer dan ook door mij aangemoedigd om vooral uit te slapen of terug te kruipen in hun bed en maken daar dankbaar gebruik van

Mooie momenten, fijne herinneringen zoals die ene keer waarop ik vroeg mijn bed uitsprong om samen met onze oudste kleinzoon stilletjes naar beneden te sluipen. Buiten was het nog aardedonker en zo stil, zelfs te stil voor een vroege zaterdagmorgen. Het bleek dan ook al snel dat het nog heeeeel vroeg was, half zes meen ik mij te herinneren. Daar stonden we dan, vlug, vlug hadden we ons al aangekleed! Vertel dan een vierjarige maar eens dat het te vroeg is, dat hij eigenlijk terug naar bed zou moeten. Dat deden we dus niet en zo werd gewoon de hond uitlaten een avontuur in de ochtendschemer en de dag fijn extra lang!

Tegenwoordig kan dat niet meer gebeuren. De kleintjes hebben allemaal een ‘schaapje’. Een wekkerbeest, wiens ogen groen kleuren als ze het bed uit mogen. Verbazingwekkend hoe snel jonge kinderen dit systeem door hebben. Zo hoorde ik onlangs, toen ik ’s morgens over de gang sloop, onze kleindochter van drie tegen haar knuffels babbelden in haar bedje. “Ha, ze is wakker” dacht ik en stapte haar kamertje in. “Kom maar Fleur, we staan op” zei ik. “Nee oma, schaapje heeft de oogjes nog niet open” was haar antwoord. Beteuterd stond ik bij het bedje,en zuchtte, zo’n braaf kind toch. Gelukkig mocht ik wel bij haar in het prinsessenbed en vertelde ik verhaaltjes totdat het stomme beest zijn ogen open deed. Tja, ook oma’s moeten zich aan de regels houden toch?

Wat maakt deze ochtenden nu zo bijzonder? Ik denk het samenzijn in het stille huis, ietwat samenzweerderig; “Sjjjjjt de anderen slapen nog….”. Even nog geen dagelijkse beslommeringen als afwasmachine, stofzuiger en andere grotemensendingen. Gewoon onbevangen samen blij met de nieuwe dag. Gewoon dat gekookte eitjes bij het ontbijt, of die ene korrel hagelslag op de stukjes brood met leverworst en dan toch de korstjes van het brood afsnijden, want die vindt de hond zo lekker…Dan zijn de kussens een trein, is de vloer een zwembad. De stoel wordt een toren en de tafel een huis. Tot de rest wakker is en ik weer volwassen wordt. Ja de ochtenden samen met de kleinkinderen zijn mij het dierbaarst.