Iris blogt: Een weekje NIKS.

Aantal keer bekeken 104 Geplaatst: zaterdag, 18 april 2020

Iris

Het zal zo ergens in januari zijn geweest, dat ik verzuchtte; “Ik wil een week vakantie, ik wil een week even he-le-maal NIKS. Het is zo leuk allemaal, cursus Frans, sporten, veel sociale contacten en natuurlijk ook nog werk, maar ik heb behoefte aan even helemaal niets van dit alles, nee ook geen vakantie met geplande uitjes in de buurt, even NIKS.” We spraken af ergens een weekje NIKS in te plannen maar ja, je weet hoe het gaat.

Maar toen kwam Corona en nu ga ik dus nergens meer naar toe. Mijn wereld is klein geworden. Net zoals zoveel anderen werk ik vanuit thuis. Geen Mama-Cafés, geen vergaderingen, geen bezoekjes meer bij ouders thuis, geen workshops geven of nog even langs het kinderdagverblijf. Gesprekken met collega’s en ouders gaan via telefoon, mail, FaceTime of WhatsApp, net zoals vergaderen. Veel meer dan anders ben ik bezig met mijn werkzaamheden voor de facebookpagina en website van Jeugd en Gezin Parkstad Limburg. Want iedere dag is er weer nieuws rondom het opvoeden ten tijde van corona en wij willen niet alleen up to date blijven, maar de ouders ook extra leuke nieuwtjes en ideeën geven nu ze zo aan huis gebonden zijn

Omdat ik altijd op de fiets naar mijn werk ga, mis ik nu ook het fietsen, daarom besluit ik om de boekjes voor de winnaars van onze winacties niet op de post te gooien maar zelf even rond te brengen. Oké, die met bestemming Brabant heb ik wel op de post gedaan.

Zo fiets ik dan door heel wat stillere straten door de wijken van Landgraaf en Heerlen. Ik zie bijna niemand, maar toch is er buiten gespeeld want op veel plaatsen zijn de stoepen vol getekend met stoepkrijt, bloemen, hartjes en hier en daar een boodschap voor de bewoners van een huis aan de stoep. Ook zie ik op zoveel plaatsen beren voor het raam. De Berenjacht is een groot succes en iedereen heeft er enorm veel plezier aan. Sommige mensen hebben er zelfs extra opdrachten bij gehangen! Al kijkend naar de beren vang ik ook een glimp op van de mensen binnen (sorry lieve mensen). Op veel plekken zie ik een flits moeders, vaders en kinderen aan tafel zitten achter een laptop. Allemaal aan het werk of huiswerk aan het maken, allemaal zoekend naar mogelijkheden om dit zo goed mogelijk te doen, om op een leuke en lieve manier iets voor elkaar en voor de ander te kunnen betekenen.

Creatief worden we ervan. Tijdens deze weken zijn zoveel mooie, leuk en grappige initiatieven ontstaan om anderen te helpen, op te vrolijken of om op een andere manier bezig te zijn dan anders. Trots ben ik daarop, niet alleen op de mensen in de zorg, maar op al die mensen die zich op welke manier dan ook inzetten voor de ander. Trots op alle ouders die zo hard hun best doen om het gezellig te houden met zijn allen en dan ook nog hun werk te doen en hun kinderen te stimuleren tot het maken van schoolwerk. Iedereen stijgt een beetje boven zichzelf uit.

Straks wordt alles weer normaal en zullen ook wij weer worden gegrepen door de snelheid en de waan van de dag. Maar het verschil zal zijn dat we weten dat we het kunnen, dat we weten dat we het in ons hebben: die energie, die creativiteit en veerkracht waar we op kunnen bouwen als dat nodig is.

En ik? Ik heb dat weekje NIKS nu niet meer nodig en ga ook voorlopig nergens naar toe.