Iris blogt: Opvoeden is eigenlijk ook maar wat aanmodderen.

Aantal keer bekeken 61 Geplaatst: vrijdag, 15 januari 2021

Iris
No video selected.

“Ondanks alle tips en adviezen is opvoeden eigenlijk ook alleen maar wat aanmodderen.”

Deze gedachte gaat door mijn hoofd terwijl ik naast het bed van onze kleinzoon zit. Ik dus heel ongemakkelijk zittend op zo’n klein peuterstoeltje, mijn knieën haast tot naast mijn oren. Hij in een hoek van zijn bedje in een wilde woeste driftbui. “Nee bed, nee niet moe, nee niet slapen”. Zijn hoofdje is vuurrood waar het eerst wit was van vermoeidheid. Tja, twee onrustige nachten en een ‘avontuur’ in het ziekenhuis, daar word je moe van.

Ik zit en zwijg, wetende dat elk woord of elke poging tot toenadering zijn driftbui alleen maar groter zal maken. Hij is boos, zo boos en ik begrijp hem. Je bent verdorie twee en je kunt alles zelf. Trap op en af lopen, de triptrapstoel op klimmen. Je kunt rennen, fietsen, springen, stoeien. De wereld ligt aan je kleine voetjes  behalve nu.

 “Nee, weg weg” roep je, wijzend op die blauwe klomp gips. Oma moet nu ook echt niet aankomen met het verhaal dat Unic Horn en Konijn ook een zere voet en dus een blauw gipsvoetje hebben. Jij wilt je bewegingsvrijheid terug. Jij die klautert rent en springt, struikelde even en nu zit je met een gipsvoetje dat je “echt hoog moet houden en vooral niet op moet lopen” aldus de dokter en je bent gewoon moe, doodmoe.

Ik kan je niet helpen, maar slapen zou je goed doen. Dan krijg ik een idee. Ik fluister; “shhhhhh hoor eens, ik geloof dat ik Guusje (de hond) hoor piepen.” Ik heb heel even zijn aandacht en vervolg mijn verhaal. “ Ik heb een goed plan, als ik nu heel even snel Guusje laat plassen voordat hij een plasje in de kamer doet, dan blijf jij hier in je bedje met Konijn en Unic Horn samen boekjes lezen en spelen. Je moet niet gaan slapen maar in je bedje wachten tot ik terug ben en als jij dan nog wakker bent, mag je naar beneden.” Hij trapt er volledig in. Ik leg onze afspraak nog een keer uit, met toevoeging dat opa in de kamer is en hem hoort als hij roept, geef hem een stapel boekjes en vertrek.

Beneden geef ik snel instructies en vertrek met de hond. Onder het raam van onze kleinzoon zeg ik luid: “Zo nu even Guusje laten plassen en dan vlug terug naar Tim die fijn ligt te spelen.”

Als ik terugkom is het stil gebleven en sluip ik de trap op naar zijn slaapkamertje. Ach daar ligt hij toch prinsheerlijk te slapen. Deze keer is de truc  gelukt. “Hij slaapt”, zeg ik als ik beneden kom.  “Jij kunt echt toveren” zegt mijn lief, maar ik antwoord; “Ach opvoeden is soms ook maar gewoon wat aanmodderen, improviseren hoor.”

Pas twee uur later wordt onze kleinzoon wakker. Uitgerust zit hij beter in zijn vel en ondanks die blauw blok aan zijn been hebben we nog een heel gezellige middag.

 [W1]