Iris blogt: ze is bijna twee...

Aantal keer bekeken 3506 Geplaatst: dinsdag, 09 oktober 2018

Iris

Ik ga samen met mijn lief een dagje oppassen op onze kleinkinderen. Het is de eerste keer sinds de geboorte van de jongste, daarom geeft onze dochter voor haar vertrek nog even wat richtlijnen mee en besluit met een diepe zucht: “o ja en mam, vraag haar niks want ze zegt op alles nee”. Ik grijns, want ach, hadden wij niet ooit ook zo’n heerlijke peuter? Ondernemend, eigenzinnig, driftig als iets niet lukt, maar ook zo vrolijk en spontaan.

Het wordt die dag dan ook genieten, maar er zijn regels. Je mag niet de beker leegkiepen als je denkt genoeg te hebben gedronken en ook niet de worst van de stukjes brood eten om ze dan met een vriendelijk, doch duidelijk “nee, nie lekke” aan oma of opa aan te bieden. Natuurlijk mag je niet proberen of je op je babybroertje kunt zitten en het is lief dat je hem wilt voeren met duploblokjes maar ook dat vinden we niet goed. Maar we hebben bij alles wel een kwinkslag en er is genoeg te doen in een peuterleventje wat heel leuk is en wat wel mag. Zo mag je wel oma helpen met de was in de machine doen, wijsknijpers aanreiken bij het ophangen van de was, een kleine pompoen uitkiezen en naar de auto dragen, zelf proberen je sandaaltjes aan te trekken en eindeloos de blaadjes van het gras in een emmer doen.

Na dit alles wil Fleur graag ‘vevve oma’. En oma vindt ‘vevve’ ook heel leuk, dus gaan we samen op zoek naar de knutselspullen. Oma kent zichzelf, bij het openen van een potje verf zit ze direct onder, dus doen we allebei een schort aan en als de tafel is afgedekt kan het verffeest beginnen. De kleine meid is razend enthousiast en natuurlijk worden de kwastjes al snel aan de kant gelegd want wat is er nu fijner dan verven met je handjes? Het geeft niks dat er ook verf in haar gezichtje komt, op haar broek en op de kinderstoel, want we kunnen alles schoonmaken en zo kliederen we lekker door.

De kunstwerken hangen we in het zonnetje te drogen. Fleurtje heb ik in een mum van tijd schoon, de broek gaat in de was en vol goede moed beginnen we samen aan het schoonmaken van de witte kunststof kinderstoel.

Ai, dat gaat niet zoals gedacht, waarschijnlijk is de kunststof van de stoel door gebruik op een aantal plaatsen poreus geworden en blijft er een blauw/groene waas over de voorheen witte stoel hangen.

Gelukkig is het een goedkoop Zweeds exemplaar dat vanaf nu dan maar wordt omgedoopt tot ‘de knutselstoel’.

Dochterlief heeft er bij thuiskomst ook helemaal geen probleem mee, maar voor ‘straf’ moet oma dan wel heel vaak komen ‘vevve’!